Witajcie.

W związku z obecnymi wydarzeniami i coraz większym brakiem czasu tak potrzebnego na utrzymanie i rozwijanie strony, podjęliśmy decyzję o jej zamknięciu i sprzedaży domeny. Na chwilę obecną jeszcze nie wiemy dokładnie kiedy to nastąpi, jednak za jakiś czas domena powędruje na giełdę domen. Informujemy Was o tym z pewnym wyprzedzeniem, ponieważ najchętniej sprzedalibyśmy ją komuś, kto chciałby kontynuować prowadzenie strony, której mimo wszystko poświęciliśmy masę pracy i czasu. W takim przypadku istnieje szansa na przekazanie przyszłemu nabywcy także i skryptu strony oraz bazy danych, jednak bez danych osobowych poszczególnych użytkowników. W razie pytań, proszę o kontakt poprzez formularz kontaktowy.

Textools to plugin do odtwarzacza Foobar, okazał się dla mnie narzędziem skracającym czas dodania artykułu muzyki na stronie nawet o 99%, oczywiście pomijając czas potrzebny na upload i odszukanie linka do okładki.
Jest to wtyczka pobierająca metadane z Foobara dla zaznaczonych utworów.
Jeżeli skonfigurujemy odpowiednio wtyczkę i zaznaczymy sobie dokładnie to co mamy na wystawianym albumie to Textools poda nam właściwie wszystkie dane w żądany sposób.
Można stworzyć tak szablon z metadanymi, html i tekstem, że wystawienie kolejnej płyty ograniczy się do wklejenia danych wygenerowanych przez Textools i wrzucenia linków i czasu całkowitego zaznaczonych utworów (nie udało się wyciągnąć go jako metadata do Textools). Możliwe iż niektórzy już znają tę wtyczkę, jednak "diabeł tkwi w szczegółach", więc do rzeczy:

1) Pobieramy wtyczkę tutaj i rozpakowujemy archiwum do podkatalogu "Components" Foobara:

C:\Program Files\foobar2000\components\           - dla windy 32bit
C:\Program Files (x86)\foobar2000\components\  - dla windy 64bit

2) Restartujemy Foobara, klikamy prawym na dowolny utwór, wybieramy: Utilities, następnie: Textools, następnie: Advanced....

3) Otwiera nam się okienko konfiguracji szablonu. Wpisujemy dane w/g własnych potrzeb, uznania lub pomysłu. Cały opis używanych przez foobara funkcji i parametrów możeny znaleźć tutaj. Podam jednak dla ułatwienia zrobiony własnoręcznie uniwersalny szablon. Niestety warunki na stronie nie pozwalają na bezpośrednie umieszczenie go na stronie. Plik .txt z szablonem pobieramy tutaj.

4) Odpalamy wystawiany FLAC,DTS,WV(etc) najlepiej z zawartymi w srodku (embedded) metadanymi, można też przez CUE, ale wtedy %filesize_natural% bedzie z CUE, czyli błędne. Choć właśnie odpalenie przez CUE to jedyna mozliwość załadownia metadanych dla formatów nie posiadających mozliwości "embedded metadata", np.: AC3.

5) Zaznaczamy wszystkie utwory należące do wystawianego albumu, klikamy prawym na jeden z zanaczonych, wybieramy Utilities/Textools/Advanced..., kopiujemy wygenerowaną zawartość do schowka klikając "Copy".

6) Wchodzimy na naszą ukochana stonę flacmusic.pl, logujemy się, wybieramy "Dodaj".

7) Pojawia się okno "Wyslij artykuł", przełączamy w tryb "HTML", wklejamy zawartość schowka (CTRL+V), przełączamy spowrotem w "Tryb wizualny edytora" i dzieje się magia. :)

8) Wstawiamy rysunek i inne brakujące rzeczy:

9) Można jeszcze wstawić czas całkowity albumu: przy zaznaczonych wszystkich utworach z albumu klikamy "ALT+Enter", wybieramy zakładkę "Properties", kopiujemy do schowka zawartośc pola "Duration", nastepnie wstawiamy w stronę. Ja wstawiam bezpośrednio za zawartością pola "%filesize_natural%".

10) Wciskamy "Zapisz" i po robocie.

Każdy następny CD/artykuł to kroki 4-10.

Bugs: Foobar nie odczytuje %__bitspersample% dla AC3, więc trzeba wpisać ręcznie.


W dniu dzisiejszym wprowadziliśmy małe zmiany na stronie. Od dziś wchodząc na strone domyślnie będzie wyświetlał się dział artykuły. Dział muzyka dostępny po kliknięciu w odpowiedni odnośnik. Dzięki temu użytkownicy będą mogli oglądać reklamy sponsorowane tuż po wejściu na stronę.

Jako iż obecnie najpopularniejszym nośnikiem muzyki jest oczywiście CD poniżej trochę informacji o niej :

Płyta kompaktowa (ang. Compact Disc, CD-ROM – Compact Disc – Read Only Memory) — poliwęglanowy krążek z zakodowaną cyfrowo informacją do bezkontaktowego odczytu światłem lasera optycznego. Zaprojektowany w celu nagrywania i przechowywania dźwięku, przy użyciu kodowania PCM, który dzisiaj jest tylko jednym ze standardów cyfrowego zapisu dźwięku. Taką płytę nazywa się CD-Audio. Dzięki dużej jak na swoje czasy pojemności, niezawodności i niskiej cenie, dysk kompaktowy stał się najpopularniejszym medium do zapisywania danych.

Standardowa płyta CD ma średnicę 120 mm i jest w stanie pomieścić 700 MB danych lub 80 minut dźwięku.

Płyta kompaktowa została opracowana wspólnie przez koncerny Philips i Sony pod koniec lat 70., a jej premiera odbyła się w fabryce w Langenhagen własności Polygram 17 sierpnia 1982, która wtedy należała do Philipsa.

Pierwszą płytą, która pojawiła się w wersji CD była „The Visitors” grupy ABBA, natomiast pierwszym materiałem opublikowanym na nośniku CD w Polsce (w 1989 roku) była płyta „Spokojnie” zespołu Kult o symbolu Polton CDPL-001.

Trochę historii

Płyta CD to produkt który ma za zadanie przechowywania informacji w postaci cyfrowej. Historię płyty CD otwiera, pod koniec lat 70. (dokładnie 1978 r.) XX wieku, firma Philips. Pracująca tam grupa naukowców, po wielu próbach i badaniach doszła do wniosku że najlepszym sposobem na zapis informacji jest płyta w postaci okrągłej, zapisywana i odczytywana optycznie.

W tym samym czasie firma Sony prowadząc podobne badania i zaproponowała zapis danych na krążku o średnicy 30 cm, co odpowiadało ok. 2,5 godzinnemu nagraniu. Obie firmy podpisały porozumienie w 1979 roku, dotyczyła ona wspólnej wymiany informacji i kontynuowaniu dalszego rozwoju projektu.

Rok 1983 był przełomowy, w sprzedaży pojawiły się odtwarzacze CD zwane dyskofonami, po trzech latach katalog płyt CD zawierał 5000 pozycji.

Ludzie w XX wieku zaczęli generować ogromne ilości danych, zaczęło brakować miejsca na ich przechowywanie na klasycznych nośnikach. Doszła do tego moda na zapis informacji dźwiękowych jak i filmowych, cena w eksploatacji oraz procesy kompresji danych. To wszystko spowodowało wzrost popularności płyty CD.

Na koniec podział płyt CD :

Technologia tworzenia nośnika pozwala na klasyfikację:

* zwykłe płyty CD to matryca odciśnięta i będąca negatywem
* płyty CD-R zawierają ścieżki, w których możemy za pomocą lasera zapisać nasze dane
* płyty CD-RW są podobne do płyt CD-R, ale pozwalają nam do zapisu jak i wymazywania danych do ok. 1000 razy

źródło: Wikipedia.org

FLAC (ang. Free Lossless Audio Codec) – format bezstratnej kompresji dźwięku z rodziny kodeków Ogg. Format ten jest rozwijany przez Xiph.Org Foundation, a jego wzorcowa implementacja jest Wolnym Oprogramowaniem.
W przeciwieństwie do stratnych kodeków dźwięku takich jak Vorbis, MP3 i AAC, kodek FLAC nie usuwa żadnych danych ze strumienia audio, dzięki czemu po dekompresji otrzymujemy dźwięk identyczny z pierwowzorem. Format FLAC jest obecnie obsługiwany przez większość oprogramowania służącego do edycji i odtwarzania dźwięku (czasami wymagana jest odpowiednia wtyczka).
29 stycznia 2003 Xiphophorus (obecnie Xiph.Org Foundation) przyjęła FLAC pod swój patronat. Są tam już m.in. Ogg Vorbis, Ogg Theora i Speex.

Kompresja FLAC

*brak utraty jakości
*szybka kompresja
*dekodowanie w czasie rzeczywistym (małe wymagania sprzętowe)
*sprzętowe wsparcie odtwarzania
*strumieniowość
*metadane
*odporność na błędy

FLAC działa podobnie do formatu MP3, z tą różnicą, że należy do grupy kodeków bezstratnych. Wszystkie dane podlegające procesowi kompresji można odzyskać dokonując dekompresji – analogicznie jak w formacie ZIP. Jednak format FLAC został stworzony specjalnie do zmniejszania objętości plików dźwiękowych, dlatego przy kompresji tych plików możemy otrzymać dużo lepsze wyniki niż przy użyciu formatu ZIP (ZIP 10%-20%, FLAC 40%-60%). Kodeki stratnej kompresji mogą uzyskać stosunek kompresji nawet 90%, jednak jest to związane z usunięciem pewnych danych.
Kompresja FLAC wykorzystuje predykcję liniową – wartość pojedynczej próbki dźwięku jest przewidywana na podstawie wartości kilku wcześniejszych próbek, zapisywana jest tylko różnica między wartością rzeczywistą a obliczoną (różnice mają zwykle niewielkie wartości). Do zapisania różnic używa się kodów Rice'a – liczba bitów zależy od kodowanej wartości, tj. im mniejsza wartość, tym mniej bitów jest potrzebne.

źródło wikipedia.pl

Przydatne linki:

Wtyczka do winampa

Anglojęzyczna oficjalna strona projektu FLAC

Program FLAC for windows

Anglojęzyczna nieoficjalna strona projektu FLAC